به وسعت نگاه تو سوگند، سینه‌ام فشرده غم‌هاییست که تنها تو می‌دانی

ساز دلم، نوایی غریبانه‌تر از همیشه می‌نوازد

به موج‌های خروشان یادت که گاه و بی گاه در دلم طوفان می‌کنند قسم، بی تو من تنهاترین تنهایم

این کنج تنهایی را دوست داشتم، این خرابه به خاطر غربتش برایم عزیز بود. غربت را دوست دارم. می‌خواستم غریب باشم و غریبانه بنویسم ولی دیوارهای این خرابه یک به یک بر سرم فرو ریخت و خود را در میان خلائق دیدم. خلائقی که در گریز از رنگ‌های‌شان، این‌جا پناه گرفته بودم

حکایت گمگشته، حکایت انسانی بود که می‌خواست از عشق بنویسد، از خوبی‌ها بگوید و شکایت هجران و فراق یار را سر دهد ولی گمگشته، خوب نبود، عاشق نبود تا شکایت‌های هجرانش را یار، باور کند.

ناله می‌کردم و غم‌نامه می‌نوشتم ، فغان سر می‌دادم نه از سر دل‌خوشی و نرسیدن به آرزوهای کوچک و بزرگم در این دیار آرزوها.

گمگشته، شکایت هجران را نوشت به امید این‌که تو نوشته‌هایش را بخوانی. نوشت تا از گمشده‌های انسان بگوید. نوشت تا از اسارت انسان در بند خودش بگوید اما دریغا که در آخر خود نیز اسیر گشت. آخر، خود گمگشته نیز اسیر رنگ شد و غربت این کنج تنهایی شکسته شد.

نمی‌گویم که دیگر هرگز نخواهم نوشت که سخن گزافی‌ست چرا که از نوشتن ناگزیرم. شاید خیلی زود در جایی دیگر در کنجی دیگر از این دنیای مجازی، بیغوله‌ای بیابم و غریبانه بنویسم.

امّا در آخر، باید از کسی که در حقش بدی کردم، چه با عملم و چه با نوشته‌ها و حرف‌هایم، عذرخواهی و طلب بخشش نمایم. 

تنهایی و دلتنگی یعنی :اونی که دوسش داری رو نبینی ...

اما هر روز بری صفحه فیس بوکش رو باز کنی و عکساشو نگاه کنی و به یاد روزایی که با هم بودین اشک

بریزی.خسته ام...از خودم که به نبود تو عادت نمی کند از ساعت متنفرم...از اين اختراع عجيب بشر

که جاي خالي حضور تو را به رخ دلتنگي هاي من مي کشد


دلـم مـیـخـواد یـکـی ازم بـپـرسـه خـوبـی ؟؟بـگـم : اوهـوم !!بـگـه : دروغ نـگـوُ،بـغـلـم کـنـه و بـگـه . . .

چـی شـده ؟؟دستـــم می سوزه با آتیـــش سیگارم...نمـــی دونم...نمی دونـــم نگاهـــش توی عکـــس

مبهـــوتم می کنـــه ،یـــا تصور رفتنـــش خشکـــم می کنـــه....

روزی صدبار هم که بمیرم ،تو باز نمی گردی ،دیگر چه فایده دارد،شمردن این همه اشک.

عاشقت خواهم ماند.... بی آنكه بدانی ، دوستت خواهم داشت بی آن كه بر لب آرم در دل خواهم

گفت بی هیچ سخنی گوش خواهم داد بی هیچ اندوهی در آغوشت خواهم گریست بی آن كه حس

كنی تو آب خواهم شد ، بی هیچ گرمایی كنار آشیانه ی تو آشیانه می كنم و فضای آشیانه را پر از ترانه

می كنم می پرسند : به خاطر چه زنده ای؟ و من برای زندگی تو را بهانه می كنم...اسمان؟

یکـــــی، بد بودن دیگری..... گاهی....... میشکنی از اینکه سادگی را به حساب ِ حماقت میگذارند.....

رسـم دنیـا که میگویند هَمَش همین بود؟! سایه ای حتی، از مردانگی ........

خاطرات بودن با تو ، در تمامی این سال ها ، هر روز تنهاترم کرد ...دفتر شعرهایم را سفید می گذارم ...

این لحظه ها نوشتـــن ندارد......... درد دارد.!عادت می کنم به داشتن چیزی و سپس نداشتنش به بودن

کسی و سپس به نبودنش تنها عادت می کنم امـــا فـــــــرامـــــوش نــــه....

ببین اسمان ! من عاشق نیستم ! فقط گاهی حرف تو که می شود دلم . مثل اینکه تب کند گرم و سرد

می شود توی سینه ام چنگ می زند آب می شود تنگ می شود فقط همین .

چه قدر سخته تو چشمای کسی که تمام عشقت رو ازت دزدید و به جاش یه زخم همیشگی رو به قلبت

هدیه داد زل بزنی و به جای اینکه لبریز کینه و نفرت شی‌ ، حس کنی هنوزم دوسش داری

اسمان من !قسمت چنین بود تو را به خدا می سپارمت خوش باش خوش زندگی کن باشه؟

و بدان که لبهای من همیشه لبریز از اسم توست و دعای من برای خوش زیستن تست پس خوب زندگی

کن عشق من!